Яъни, энди раҳбар лавозимига даъвогар шахс қаердан келгани, қайси “рўйхат”да эканидан кўра, ҳудуд учун аниқ режаси ва нуқтаи назарини ҳимоя қила олиш қобилиятига қараб баҳоланади. Бу, авваламбор, масъулият ва очиқликни оширади.
Кенгашнинг доимий комиссияси номзодлардан жонли суҳбатда жавоб сўрайди. Улар эса мактабдан тортиб иш ўринларигача аниқ ечимлар таклиф қилмаса, лавозимга ўта олмайди.
Менимча ҳам, раҳбарни қоғозда эмас, суҳбатда танлаш — ҳокимият ва жамоатчилик орасидаги ишончни тиклашда муҳим мезон. Бу тизим қолса, раҳбарлик жавобгарлик вазифасига айланади.
